يادمه بچه بوديم، تو گذشته هاي دور   
اون زمان که قلب ما پر بود از شادي و شور
روزي که تو را ديدم موهاتو بافته بودي
با گل سفيد ياس ، گلوبند ساخته بودي
بعد از اون روز قشنگ ، از خدا رازي شدم
از دم صبحتا غروب با تو همبازي شدم
چه روزهاي خوبي بود ، ولي افسوس زود گذشت
تا يه چشم به هم زديم ، روز و هفته ها گذشت
يادمه روي درخت دو تا دل کنده بوديم
سال بعد ، از اون کوچه ما ديگه رفته بوديم
شايد اون دلا ديگه خشکيده رو ساقه ها
شايد هم بزرگ شده زير بال شاخه ها
چه روزهاي خوبي بود ، ولي افسوس زود گذشت
تا يه چشم به هم زديم ، عمرمون مثل باد گذشت 

ديده اي گنجشگكي كوچك را؟ 

  او را ميان دستان خود گرفته اي هيچ ؟

   ضربان قلب كوچكش را لمس كرده اي ؟

از خود پرسيده اي كه تندي طپش قلبش از چه روست ؟

                                             آياز ترس چنين سراسيمه ميطپد؟

                                            ترس از مرگ ... ؟  

                            ترس از گرفتار آمدن ... ؟

         ترس از قفس ... ؟

نه نه نه ... كه ضربان قلبش گرمي دست ترا تجربه ميكند

         گرمی  مهربانيت را لمس ميكند

                                     وازرخوت و عطش گرماي دستانت كه مهربانست

        همچنان مي طپد و مي طپد و مي طپد